İlk Resmim

1974 yılında Yozgat Sayarlar Otelinde kalırken yaptığım ilk resmim. Altına not olarak “Canımın sıkıntısı günün 1 saat kısalmasındandır” diye yazıyor .Bir pazar uyandığımda kahvaltı için otelin resepsiyonunu aramıştım.Geç kaldıpımı ve kahvaltının bittiğini söylediler.Her gün aynı saatte kahvaltı aldığımı söyleyince ”ama bugün saatler 1 saat ileri alındı.”dendi.Ömrümden bir saatin çalındığını düşündüm.Öfke ile aynaya baktım.Hayatımda ilk kez yüzümü yeşil gördüm.Kızgınlıkla otel odasında dolaşırken gözüme pastel boyalarım ve eskiz defterim ilişti.Yeniden aynannın karşısına geçtim.Boyalarımı ve defterimi açtım.Kendime dikkatle bakarak,bir insan nasıl yeşile dönerin resmini yaptım.Resmime bakınca rahatladığımı hissettim.Öfkem geçmişti.Kaybolan bir saati,geri getirmiştim.Zamanı durdurup belgelemiştim.Oturup düşündüm,hızla akıp giden zamanı durdurmanın en güzel yolu, kalıcı bir şeyler bırakmaktı.O gün kendi kendime bir karar aldım.Her gün zamanla yarışıp,onu yenecektim.Her gün bişey üreterek anı belgelliyecektim.Bu güne kadar öyle de yaptım.Hep düne baktığımda, dünden bana kalan bir şeyler oldu.Bu eğlenceli oyun bu güne dek sürdü.Otel odasında,askerde nöbette,okulda,derste,bir içki masasında,denizde,yaşadığım her yerde bu kurala uydum.Bu beni o denli mutlu etti ki,yaşamımım en önemli parçası haline geldi.Somut bişey üretmediğim günlerde bile  belleğime not düşüp,sonra onu kalıcı hale getirmeye çalıştım.Kimi zaman bir yontu,kimi zaman bir şablon,bir paspartu,artık boyaların kağıda baskısı,çoğunlukla da tuval üzerindeki betimlemeler zamanın tanıkları oldu.Belleğimdeki notlar bazen dizelere döküldü ,bazen düzyazı oldu:’Bir düşte yaşamak’ oldu,’kınalı saçlı kızın türküleri ‘oldu. Dostum Bedri Karayağmurlar’ın da dediği gibi oyun isteğim hep sürdü.Öyle görünüyor ki ,elim fırça tuttuğu,gözüm gördüğü,dilim mırıldandığı sürece hep sürecek.

Yeni sergilerde buluşmak sevinci ile.